Lys på morsdagen

Morsdagen er framleis ein dag med litt blanda kjensler. Det har den vore sidan mi mamma døde for snart 30 år sidan. Dette er ein slik merkedag som inneheld litt vemod. Det vil den vel kanskje alltid gjere. Men sjølv om mi eiga mamma ikkje er her lenger, så har eg framleis mange eg vil sende ein ekstra varm tanke til på denne dagen.

I løpet av åra som har gått, har eg hatt damer rundt meg som har fått ein eigen plass i hjartet. Dei har vore rollemodellar og støttespelarar. Nokre av dei er ikkje blandt oss lenger, nokre var der ei periode, og andre igjen er der framleis. Dei er bestemødre, tanter, “gamaltanter”, Venninner av pappa, mødre til venninner og kameratar, svigermor, eigne venninner …  dei har alle saman vore der. Dei har hatt opne dører døgnet rundt, lært meg å lage mat, støtta i tunge tider, delt gleder og store hendingar, hjelpt med alt mulig stort og smått, og drege meg i øyrene når eg trengde det. Eg må heller ikkje gløyme dei som har vore der -og no er der- og hjelper meg med å ta vare på mine eigne når eg ikkje er i stand til det sjølv. Det er mykje å vere takksam for!

Det er etter kvart mange flotte damer som har teke tak og fylt litt av den rolla som mamma hadde. Skulle eg ha sendt ein bukett til kvar og ein, så hadde eg blakka meg for lang tid framover. Men eg sender mine varmaste og mest takksame tankar akkurat i dag.

Eg rundar av denne ettermiddagen med å tenne tre lys. Eit for dei som ikkje er blandt oss lenger, eit for dei som er der for meg, og eit for dei som tek vare på mine. Eg håpar dokke fattar kor viktige dokke er, og kor mykje eg set pris på dokke og det dokke gjer for meg og mine!

 

Uncategorized

Orda i tomromet etter deg

Klokka har passert midnatt. Datoen er her. Men eg kan utsette morgondagen litt til. Den byrjar ikkje før eg har sove og vakna att. Om eg berre ikkje legg meg og søv, så vil kanskje  ikkje morgondagen telle i det heile. Eg kan gå rett til overimorgon. Men innerst inne veit eg at det vil ikkje gjere nokon skilnad. Det vil framleis vere eit år sidan. Eit år heilt utan deg.

Det har vore eit år i mange faser. Sorg, fornekting, vemod, sinne og sakn har gått hand i hand og om kvarandre. Suget i mellomgolvet, klumpen i halsen, kjensla av å ikkje få puste; Det dukkar opp rett som det er. Eg treng framleis ikkje anna enn ei strofe frå ein song eller eit streif av ein tanke før kjenslene for deg overveldar meg. Dei ligg der i bakhald, dei berre ventar på at eg skal slappe av og senke guarden eit sekund. Det hender framleis at eg trur eg ser deg, høyrer deg, kjenner lukta av deg. Men det hende oftare før. Eg veit ikkje om det kjennest godt eller vondt. Det er uansett opprivande.

Det har gått eit år. Eit år utan at eg har skrive noko anna enn akademiske oppgåver -og ein tekst til ein bursdagsang. Det kjennest som om alt har frose. Orda vert sitjande fast i tomromet etter deg. Men no kjenner eg at tida er inne for å tenke på dei minna som eg vil ha med vidare. Eg vil sleppe ut alle dei vonde, såre, sinte og frosne orda og tankane slik at dei kan gje plass til den varme, kjærlege kjensla du fortjener å minnast med.

Eit år. Eit heilt år i tomromet etter deg. Livet har merkeleg nok gått vidare etter at du døde. Eg møter der eg skal, er med på aktivitetar, gjer det eg skal. Eg kan til og med glede meg over små ting, og le høgt i lag med vener. Og eg veit at alt  skal verte lettare med tida. Likevel kan eg ikkje enno heilt sjå for meg korleis eg fullt ut kan leve  utan deg der. At det skal kjennast heilt normalt å vere utan den hjartelege latteren din, den sære smaken i film og musikk, dei smilande og varme augene dine. Dei små tinga ved deg som var viktige for meg. Eg veit at dagen kjem før eller sidan, men eg ser det ikkje heilt for meg i kveld. I kveld kjenner eg berre saknet. Og det kjem ikkje til å hjelpe om eg hoppar over morgondagen. Du kjem ikkje til å vere der likevel.

Eg saknar deg berre så inderleg.

eit steg om gangen, Kvardag_eller_liknande, Sylja

Ei reise på fire månadar og eit heilt liv

Eit heilt år er gått sidan eg sist skreiv her. Eg har kome meg igjennom endå eit år som student, og kjenner at mykje av det eg har lyst til å dele er allereie skrive i det personlege essayet som vart levert i lag med komposisjon til eksamen i vår -så i staden for å forklare rundt alt, så legg eg den her for dei som vil lese  :)

Å meistre meir gjennom musikk

Ei reise på fire månadar og eit heilt liv

 

 

Mestring, begrep brukt i psykologi om en persons evne til å håndtere livshendelser, situasjoner og påkjenninger som overstiger det som kan klares på ren rutine. Mestringsevnen henger nært sammen med evnen til teoretisk og emosjonell problemløsning generelt, og er delvis genetisk bestemt. Men mestring kan i stor grad læres gjennom teori, og ikke minst gjennom erfaring (øvelser).
[ CITATION Mal09 \l 1044 ]

Val og meinig

 

På eit eller anna tidspunk vil vi alle treffe på utfordringar. Å lære seg å meistre ulike utfordringar er ein livslang, ustanseleg prosess. Kva som vert rekna som utfordringar, og kor store desse vert vurderte til å vere, er likevel ulikt frå person til person. For nokon kan det enkelte dagar vere ei nesten uoverkomeleg oppgåve berre å stå opp, dusje og kle på seg. Den psykiske barrieren kan verte så massiv at den fører til fysiske smerter og total handlingslamming. Ein maktar nesten ikkje å tenkje på verken mat eller arbeidsoppgåver. På slike dagar er det svært vanskeleg å tenkje så konstruktivt at ein greier å gjere noko aktivt for å lette situasjonen. Absolutt alt kan verte kategorisert som uoverkomeleg. Men erfaringa mi tilseier at grunnlaget for ein meir positiv tankegang og vidare meistring kan leggjast likevel.

 

Viktor Frankl fortel om menneske i konsentrasjonsleirar og fangenskap, utsette for ekstreme tilhøve og umenneskelege situasjonar. Han såg at sjølv under slikt press, så har kvart menneske eit val. Ein kan bukke under, gje seg over, og velje å vere eit offer for omstende, eller ein kan halde fast på sin indre fridom; den kan ikkje frarøvast. Den gjev i seg sjølv ei meining, noko å halde fast ved. (2006)

 

Vår kvardag her i vestlege land tilsvarar ikkje noko som minner om dei tilstandane Frankl tek for seg i sine studie. Likevel kan ein lære av dette. Det viser til tenkjemåtar ein kan nytte når livet vert vanskeleg. Om ein greier å samle tankane om vala ein har, så er prosessen allereie i gang. Når ein vert i stand til det, kan ein velje å stå opp og kle seg. Ein kan velje å ete frukost. Ein kan velje at ein skal prøve å utføre så mange av dagens oppgåver som ein greier. Det er likevel viktig å hugse på at ein vel seg realistiske mål. Ta steg for steg, ikkje gå for fort fram. Kjenne at ein meistrar, og vite at det er lov til å kvile når ein treng det.

Vi tenkjer ofte ikkje over vala vi gjer. Vi tenkjer kanskje ikkje på at det er val i det heile. Det går ubevisst, intuitivt. Kvardagslege gjeremål vert lært, innlært og automatiserte. Vi tenkjer ikkje på korleis vi dreg på oss buksa om morgonen før det brått kjem ein dag der ein ikkje greier det slik ein har gjort før. Slik er det med alt det fysiske. Og slik er det med tankane våre og. Vi lærer oss å takle ulike situasjonar og kjensler, og det går nesten automatisk, heilt til automatikken brått ikkje strekk til. Då må ein lære seg andre måtar å tenkje på, slik at ein kjem vidare. Då er ein og meir bevisst på korleis ein tenkjer når det kjem ei ny utfordring.

 

Val, konsekvens og tilgjeving

 

Alt i alt kan ein seie at heile livet består av det å ta avgjersler, heilt frå dei små, kvardagslege og til dei store, livsomveltande hendingane. Og kvart val har konsekvens. Det vil leie til noko anna, anten positivt eller negativt. Ikkje alle val er enkle sjølv om det kan høyrast enkelt nok ut. Kor enkelt er det å velje å vere lukkeleg? Kan ein i det heile velje akkurat det? Kan ein velje å vere takksam og nøgd i staden for å jage etter uoppnåelege mål om perfeksjon? Ja, eg trur det. Og eg prøver å gjere det. Det er ikkje alltid like lett, men konsekvensen av dette valet er så bra for meg –og for dei rundt meg.

Men av og til kjem vi bort i konsekvensar som vert heilt uventa i forhold til handlinga vår. Nokre gongar må vi leggje oss flate og be om orsaking, og kjenne på at vi burde ha visst betre eller undersøkt meir på førehand. Andre gongar hender det noko undervegs som ingen kan til. Og ein sjeldan gong kan negative konsekvensar vert så alvorlege at dei kan vere vanskeleg å leve med, spesielt om det har gått ut over nokon andre.

Eg har inntrykk av at vi generelt sett er flinke til å tilgje kvarandre. Enkelte ting sit djupare i enn andre, men vi tilgjev den som ber om orsaking, og jobbar oftast vidare i det stille for at nag og vonde kjensler skal sleppe taket. Det er vanskelegare å tilgje seg sjølv. Det har i alle fall eg opplevd mange gongar. Men ved å nytte nokre av perspektivflyttingsøvingane ( Åm, s.a.), så har eg funne noko som fungerer for meg. I øving C skal ein sjå for seg andre og kjenne på kjærleiken, og vere open og nøyaktig –også om negative kjensler. Så takkar ein for det som er godt, og gjev slepp på det som var vondt. Denne har eg rett og slett utvida slik at eg ser meg sjølv, og pratar til meg sjølv. Slik vart det og lettare å sleppe taket i bitre og vonde tankar som heldt meg tilbake, og ikkje minst å kjenne på sin eigen kjærleik.

 

Å lære av feilgrep

 

Like sikkert som at vi må gjere val i livet, er det at vi kjem til å gjere dårlege val no og då. Ikkje alle med like fatale utfall, heldigvis, men dei vil ha meir eller mindre konsekvens. Men kan ein nytte desse feilgrepa til noko?

 

Eg likar å ha eit prøvande forhold til kunsten der ein inkluderar feilgrepa som aktiv del av den kreative prosessen.
(Aamås, 2009)

 

Aamås fortel at ho nyttar feilgrepa i kunstverket. Ho byggjer rundt dei, og let dei stå som ein del av det ferdige produktet. «Akkurat som bileta til Aamås, så er eg eit heilt produkt, samansett av feilsteg, kvardag og gode valg. Alle desse har vore med på å forme meg til den eg er.» (Vidnes, 2015) Det har teke tid, men eg ser at eg treng ikkje skjemmast fordi eg har trakka feil no og då. Det er likt for alle, og så lenge ein har gjort det ein kan for å ordne opp det som må ordnast opp, så må det vere greitt. Då kan ein slutte å skjemmast over den ein var og det ein har gjort, og heller vere stolt av den ein er og det ein får til i dag. Det har og vore ein lang prosess å tillate meg sjølv å ikkje greie absolutt alt slik som andre. Eg har vore nøydd til å lære meg å skilje mellom begrensingar og feilsteg. Om ein skal sjå alt ein ikkje greier som feilsteg, så vert kvardagen fort uoverkomeleg. Du får ein vev av konstruerte «feilsteg» som held deg fast, og til meir du kavar, til meir strammar det seg til. Inspirert av Aamås og det eg elles har lese i løpet av dette semesteret, har eg laga mitt eige «mantra» som eg nyttar når eg kjenner at eg konstruerer nye feilsteg; Husk at begrensinga berre er der. Det er ikkje feil å ikkje greie, det er berre feil å ikkje prøve!

 

Feilsteg vil som regel sette spor på eit eller anna vis. Om du har eit teikneark, og knurvar det saman ved eit mistak, så kan du rette det ut att – men spora etter medfarten vil framleis vere der. Ein får ikkje glatta det fullstendig ut. Likevel kan arket brukast. Om ein legg på fargar og strekar, vil ein få effektar som eit blankt og slett ark ikkje har. Begge delar kan vere vakkert, men på kvar sin måte. Slik kan vi også lære oss å bygge vidare på feilsteg, slik som Aasen gjer det. La det stå, la det bli ein del av heilheita. (Vidnes, 2015)

 

 

Korleis nytte kunnskapen?

Eg har byrja på denne oppgåva nøyaktig 29 gongar før. Eg har vinkla og lese, tenkt og formulert, og stått fast etter nokre linjer eller eit avsnitt. Så kom eg til at eg skulle sjå over mine eigne refleksjonsnotat frå dette semesteret ein gong til, og lese med ope sinn kva eg hadde skrive der. Og brått slo det meg; i min iver etter å skrive ei flott og original oppgåve, og i redsel for å feile i dette, så har eg gjort nøyaktig det som vert skildra i øvingane til Green, Barry & Galway, W. Timothy, (1986) som omhandlar det å prøve for hardt.

Ein bør sjølvsagt følgje rådet deira om å utføre bevisst i staden for å tenkje på kor vanskeleg oppgåva er. Det er berre ikkje så enkelt å gjere det sånn utan vidare. Men når ein ser tilbake på dette semesteret, så har vi fått fleire reiskap til å meistre nettopp dette –servert på sølvfat. Men for å skrive bevisst og ikkje prøve for hardt, så må ein greie å slappe av. Senke skuldrane og puste rett. Her kjem seminaret med Ruth Wilhelmine Meyer til sin rett. Eg innsåg brått kva eg hadde lært denne dagen, og utførte øvingane fysisk. Eg stod på golvet og prøvde å høyre stemma hennar som instruerte. Spende musklar og slappa av igjen. Kjende på pusten og haldninga. Strekte halebeinet og brukte stemma mi i riktig retning for meg. Kjende at stemma var berande og stødig, at eg var effektiv og nytta berre dei musklane eg skulle for at lyden skulle ha plass og trykk.

Når ein har fått samla kroppen og fått retning på stemma, er det faktisk mogleg å få samla hovudet og få retning på tankane og. Eg trengde litt meir hjelp, og nytta avspenningsøvingane og øving i perspektivflytting (Åm, s.a.) frå kompendiet. Eg kjende til slutt at eg var roleg, fri og konsentrert, og kunne sette meg ned for å skrive. Eg kjente ikkje lenger på frykta for å skrive om feil tema eller ordleggje meg dårleg. Alle tankar var aksepterte og velkomne, for no var dei fri, men likevel samla.

Det slår meg at dette er ein framgangsmåte eg kan nytte til nesten kva som helst. Uansett oppgåve i livet, om det er oppgåveskriving eller ein presentasjon, praktiske oppgåver som verkar uoverkomelege, eller til og med kaotiske tankar, så kan ein nytte dette. Det vil nok ta tid i byrjinga, men det vil verte lettare å ty til for kvar gong. eg har til hensikt å nytte dette bevisst så lenge at det nesten vert ei ubevisst handling.

 

Intuisjon og improvisasjon

 

Vi nyttar intuisjon kvar dag i større eller mindre grad. Vi tek hurtige avgjerdsler på kva som skal seiast eller gjerast. Nyttar refleksar, instinkt og intuisjon. I Løseth sitt essay «Summen av øyeblikk» fann eg dette sitatet: «Det finnes for eksempel en stor grad av improvisasjon i det å snakke sammen. De fleste av oss planlegger ikke samtaler ord for ord. Vi leverer ut en melding/impuls, får en respons på denne, og responderer så tilbake.» (Johansen: Dillan 204:165)

Vi gjer det same når vi improviserer med instrument. Vi lyttar, svarar, tolkar og uttrykkjer kjensler og stemningar der og då. Det er ikkje gitt på førehand kva som vert utfallet. Når ein kjenner seg trygg og fri i gruppa som ein samhandlar med, er det lett å kjenne på aksept, kjenne sin plass, gje andre deira plass og kjenne på samhald og tilhøyre. Samtalen, både verbalt og tonalt, vil flyte fritt og uanstrengt, ta nye vendingar, og ende naturleg. Men ein samtale med menneske ein ikkje er trygg på, vil gjerne gå i stå ganske fort. Det er viktig å kjenne seg trygg om ein skal få ei utvikling og vidareføring i eit improvisasjonstykke. I vår klasse har det vore eit trygt, aksepterande og inkluderande miljø. Alle høyrer til, og alle bidreg med det dei kan både musikalsk og i diskusjonar. Vi er ulike, vi ser og oppfattar ting heilt forskjellig, og det er greitt.

Desse samtalane og improvisasjonane har vore viktige for meg. Eg har kjent på at det er ikkje prestasjonspress der, eg er ikkje nøydd til å vere eineståande på mitt instrument eller allvitande teoretisk. Eg har fått lov til å vere berre meg, og bidra med det eg greidde akkurat den dagen. Eg har kjent på at eg har min plass i gruppa, og eg får lov til å vere så synleg eller usynleg som eg treng den dagen.

Det er ikkje alltid så lett å finne sin plass i ei gruppe om ein ikkje er sikker på hverken seg sjølv eller gruppa, eller kva som vert forventa. Enkelte gongar får du tildelt ei spesifik oppgåve, rammene og forventingane er heilt klare. Då går det som regel greitt å finne sin plass. Andre gongar må ein finne ut av det sjølv. Då er det greitt å ha med seg erfaringa om at det er lov å ta den plassen ein skal ha, og ein skal også gje plass til andre i gjensidig respekt og aksept. Det er lettast for meg å få til i musikk, men også lettare å få til utanom musikk når ein har improvisasjonsøvingane som bakgrunn.

 

Kva har eg lært, og kva tek eg med meg?

 

Eg trur ikkje at eg har lært så mykje på eit enkelt semester før. Likevel er det vanskeleg å fortelje nøyaktig kva eg har lært, fordi det har vore ein utviklingsprosess både i og utanfor meg sjølv. Det har vore lærerikt å lese andre sine tankar –og høyre klassen sine meiningar – om musikk, om intuisjon, om livet. Det har heile tida vore noko tenkje på, noko å fundere rundt, og noko nytt å ta med seg.

Noko av det viktigaste for meg, vert nok likevel musikken utan ord. Intuitiv, eit uttrykk der og då som kan uttrykkjast på ein måte eg ikkje syns eg har meistra før. Eg merka meg spesielt en del av eit sitat frå første sidene i kompendiet: « (…) Vokalmusikken tillater ikke den ubestemte lengsels uttrykk, men fremstiller ved hjelp av ord bestemte lidenskaper slik de oppleves i det uendeliges rike.» (Hoffmann: Benestad, 1977)

 

Å leite etter ord som skildrar nøyaktig den kjensla eg vil formidle kan vere vanskeleg til tider. Av og til treng ein å få ut kaos og kjensler som ikkje let seg skildre i reine ord. Då er den fritonale musikken akkurat det eg treng. Og med eit slikt formidlingsverktøy kan eg sleppe laus kjensler på ein friare måte. Eg skaper ei meining med kaoset og vonde kjensler. Eg utleverer framleis meg sjølv, men det kjennes tryggare likevel. Det er klart at eg kjem til å bruke ord når det passar, men no treng eg ikkje det alltid. Det er befriande.

 

Men alt i alt er det nok medvitsutvidinga som har lagt i botnen for heile prosessen, og vil gjere det vidare. Å kunne nytte øvingane (Åm, s.a.) til å kjenne meg friare, kjenne samspelet, sanse og uttrykkje. eg kan opne meg sjølv og gje meir aksept, meir kjærleik, og kjenne at eg får det igjen frå alt og alle. Det vert stadig lettare å hente fram kjensla frå improvisasjonsøvingane i klassen, å kjenne at ein har ein plass, kan ta ein plass, og at ein gir plass. Kjenne at ein er det uendelege, ein er klang og musikk, kjærleik og aksept, alt og ingenting -og berre det. Kjenne at vi er ulike, men likevel eitt. Eg er i musikken, og musikken er i meg. Det er då eg kjenner at eg meistrar både meg sjølv og livet -der og då.

 

 

Litteraturliste

 

Aamås, Ragnhild (2009). Ein gest til Volda. Møre, 22.09.2009 . I: Kompendium: Intuitiv komposisjon/improvisasjon og musikkfilosofi (s. 164) Volda: Høgskulen i Volda

Benestad, Finn (1977). Musikk og tanke. Oslo: Aschehoug & co. . I: Kompendium: Intuitiv komposisjon/improvisasjon og musikkfilosofi (s. 3-38: s 6) Volda: Høgskulen i Volda

Frankl, Viktor E. (2006). Man’s Search For Meaning. Boston: Beacon Press. I: Kompendium: Intuitiv komposisjon/improvisasjon og musikkfilosofi (s. 146-161) Volda: Høgskulen i Volda

Green, Berry and Gallwey, W. Timothy (1986). The Inner Game of Music. New York: Doubleday . I: Kompendium: Intuitiv komposisjon/improvisasjon og musikkfilosofi (s. 109-112) Volda: Høgskulen i Volda

Løseth, Marion Rodgerst (2005). Summen av øyeblikk. Improvisasjonsmodus. . I: Kompendium: Intuitiv komposisjon/improvisasjon og musikkfilosofi (s. 124-130) Volda: Høgskulen i Volda

Malt, Ulrik. (2009, 13. februar). Mestring. I Store medisinske leksikon. Henta 7. mai 2015 fra https://sml.snl.no/mestring.

Vidnes, Mai Iren (2015). Verdi i feilsteg. Upublisert refleksjonsnotat.

Åm, Magnar (s.a.) Perspektivflyttingsøvingar/Inspirasjonsøvingar. I: : Kompendium: Intuitiv komposisjon/improvisasjon og musikkfilosofi (s. 142-145) Volda: Høgskulen i Volda

Uncategorized

Så lite, men så stort :)

Då har eg altså opplevd det og; eg har vanskeleg for  finne ei overskrift. Og eg har så mykje eg vil formidle, men finn ikkje heilt rette enden å starte i, eller rette orda. Eg får seie som eg plar når det går over stokk og stein: Eg pratar i bøtte, så får du sortere sjølv! 😉

Det er allereie laaaangt utpå sommaren for min del. Slik sett er det ganske greitt å vere student. Tenk, eg er framleis student. Trass i tvil og dystre spådomar frå lege og Nav, så har eg gjennomført eit år på skule. Rettnok “berre” eit fag per semester, men eg har gjennomført. Og stått med glans. Og komt inn på dei to faga eg har lyst å ta til hausten att. Så det så! 😀

Men eg skal gjerne innrømme at det ikkje hadde gått utan medisin, terapi -og ikkje minst VENNER! I eksamensperioda vart eg så ivrig på øvinga at eg ikkje hadde tid -eller trong- til  å ete eller sove. Godt at det var fleire som heldt eit auge med meg -sjølv om eg meinte at eg hadde stolpekontroll på eigen hand. Jadda …   Men for aller første gong har eg vorte medisinert ned før eg har slite meg heilt ut og gått rett på veggen. Og sjølv om eg var aldri så sur og misfornøgd då dei øydela den fantastiske oppturen, så er det deilig no -å faktisk ha krefter att til å nyte livet.

Eg har gjenoppdaga mitt ferieparadis. Vi har ei lita hytte på fjellet. Ei sånn “ekte” hytte frå tidleg 60-tal. Eit lite rom med bord og fire stolar, vedomn, parafinlampe, to køyar og ein brisk -alt i samme rom. Vatn hentar vi i elva, og utedoen er like gamal som hytta. Straum og mobildekning kan ein berre drøyme om. For fire år sidan var det nesten utenkjeleg at eg skulle kome meg opp dit att for eiga maskin. For to år sidan stabba eg meg opp i lag med Prinsessa, då var det 13 år sidan sist eg hadde vore der.  Det vart dessverre med den eine turen det året. Kroppen var litt for vond etterpå, og eg torde ikkje gå opp dit aleine i den forma eg var i då. Det torde eg ikkje i fjord heller, men i år har eg vore der to gongar allereie. Først aleine, rett etter eksamen, berre for å puste litt friare og gire ned utan anna stimuli enn nrk1-radio og elvesus. Og i forrige veke hadde eg med meg Veslegull og Pjokken opp dit. Vi kosa oss, spelte spel, gjekk turar … og eg må innrømme at eg er stolt over meg sjølv og den ferien eg har fått gjennomført i lag med dei minste i år. Og rørt over deira begeistring for hytta og dalen som eg er så glad i!

Kvanndalen 2014 001

 

-Det høyrer sjølvsagt med til historia at einaste gongen eg hugsa på fotoapparatet, det var den turen då det var overskya. Ellers hadde vi strålande sol og sydenvarme! (Men eg har heldigvis nokre fine bilete på mobilen også.)

Og no skal eg berre slappe av og kose meg fram til skulestart att. Malakoff, hytta, besøke pappa, bruke heile hagen til soling og grilling medan husverten er på ferie …  enkle gleder, men stort likevel 😉

(Og DER ramla overskrifta inn!)

Framleis god sommar til deg :)

 

Uncategorized

..en natt forbi..

-Og det vart visst meir enn ei natt sidan sist. Godt år til alle :)

 

Det er litt rart korleis “alt” vart annaleis rundt nyttår denne gongen. Ein seier så ofte at ein skal gjere “alt” annaleis neste år. Ein kan seie kva ein vil om nyttårsføresett, (og det har eg verkeleg gjort), men svært mange greier faktisk det dei har sett seg føre. Eg trur at dette svært ofte gjeld menneske som hadde nådd målet uansett kass dato dei hadde bestemt seg for endringa, men der er som regel nokre som overraskar både seg sjølv og andre med å greie noko dei ikkje heilt trudde på sjølv. Også er det av og til ein ikkje heilt kan styre sjølv kva ein skal jobbe med etter nyttår.

Ja, eg veit. Eg hadde eit valg, og tok det som var best for ungane. Eg var i tvil for eit par  månadar sidan, men Hr. Januar har overtydd meg om at det ikkje hadde kunna vore annaleis. Beinhardt å erkjenne, men det var naudsynt å ta knekken på illusjonen for at eg skulle kunne kome meg i kvardagsform att. Og tidspunktet kunne vel ikkje ha vore verre, i og med at eg vart ståande “på vent” mellom to behandlarar. Eg har slite ut ei fantastisk dame på psyk.pol. (Ikkje berre mi forteneste, ho nådde pensjonsalderen også -meinte ho på..). Den nye dama traff eg først i går. Eg gjorde sikkert eit retteleg flott førsteinntrykk med tett på to månader med oppdemma sjølvdestruktivitet … *humre*  Ho verkar grei. Eg trur det vert greitt dette og, på sikt.

Det har ikkje vore mange gode kjensler i sving så langt dette året, men eg klarte då i alle fall å kose meg i lag med ungane og vere der for -og i lag – med dei den helga dei var her. Første samværshelga etter at dei flytta. Deilig å ha dei her att, men fullstendig utmattande. Eg trur eg brukte opp alle dei positive energiane mine på ei helg …

Men no er Hr. Januar straks på veg ut døra. Det er godt å vite at det er eit år til neste gong eg skal helse på han. Eg tek framleis ein dag i gongen, men har tenkt å prøve å snu tankegongen litt. I staden for “ei natt forbi” vi eg tenkje “ein ny dag gryr”. Eg har fått strekt beina, ligg ikkje i fosterstilling lenger. Eg har til og med beina ned. Så skal eg nok få hovudet opp etter kvart.  😉

Uncategorized

Frå såkalla stabilt sideleie …

Før du evt held fram med å lese her, så vil eg du skal vite at eg ikkje er aleine i huset i kveld. Eg har ikkje tenkt å “gjere noko dumt” på nokon måte (anna enn å utlevere meg her), eg har det berre litt vondt, og treng  å sortere nokre tankar … få dei ut av hovudet ei lita stund … 

Det har gått så fint, seier dei. Eg har vore så flink! Eg har vore “ganske stabil” i eit par år no. Ganske. Det høyres flott ut, og dei som ikkje ser meg når eg prøver å gøyme meg unna, dei ser ut til å tru at eg snart kan reknast som “frisk”. Og på enkelte område er det kanskje sant. På andre område må eg berre innsjå at det kanskje aldri vil verte slik som eg ønska. Det har eg teke konsekvensen av. Eg veit at eg har gjort det einaste rette … men … det kjennest ikkje slik når mørkret kjem og alt vert stille …

Eg veit eg ikkje skal bry meg, eg veit at eg ikkje skal ta innover meg at andre kjem til å ha meiningar om meg og mine. Eg veit at eg har gjort det rette. Det berre kjennest ikkje slik heile tida. Eg kjenner at eg vegrar meg litt for å møte folk no. Vert usikker fordi eg ikkje veit kven som veit, kva dei veit, kva dei trur … Det burde uansett ikkje plage meg, men det gjer det likevel.

Og alt dreier seg sjølvsagt om dei små. Veslegull og Pjokken. Sidan dei var ganske små har dei budd hos far sin, men no kan dei ikkje det lenger. Og eg måtte gå i meg sjølv og erkjenne at dei faktisk ikkje bør bu hos meg -sjølv kor gjerne eg vil akkurat det.

Eg har vore såkalla stabil lenge. Utad. Med “stabil” meiner dei at eg møter opp på tiltak/utdanning 3-4 gongar i veka, og gjer det eg skal der -med glans. Eg har fått berre gode ord og tilbakemeldingar på arbeidet mitt. Og eg fekk toppkarakter på eksamensmappa mi. Og det er eg stolt av! Men dei ser meg ikkje når eg nesten hyperventilerar og er på gråten fordi eg må ta den overfylte bussen om morgonen. Dei ser meg ikkje når eg kjem heim etter ein slik dag og er så sliten at eg ikkje eingong orkar å koke meg kaffi. Eg må berre ligge i fosterstilling eit par timar … Men den store endringa frå tidlegare, det er at eg ikkje går i kjellaren og lar kjellarlemmen smekke meg i bakhovudet. Eg greier faktisk (med litt kjemisk hjelp) å svelge tårene og komme meg ut den døra når eg må neste gong. Og slik kan eg vere “stabil” framover, berre eg får ha desse små knekkane og har tid til å ta meg inn før neste runde.

Men det seier seg sjølv at eg ikkje kan ha ansvaret aleine for to born når det er slik. Born skal ikkje vekse opp slik når det finnast gode alternativ. Og vi har det aller beste – vi har godkjent fosterheim i familien. Så Veslegull og Pjokken flyttar no til Bror og Svigerinne -og Banden. I dagslys kjennest det trygt, godt, og heilt riktig. Der kan dei ha ein roleg, stabil kvardag og ta med vener heim utan å vere bekymra for kass form Mamma måtte vere i den dagen. Dei får også eigne rom, og heilt andre stimuli i kvardag og ferie enn det eg har sjansen til å gje dei. Og eg kan vere utkvilt og forberedt og frisk dei dagane dei er hos meg. Då slepp eg også å tenke på alt dei måtte gå glipp av på grunn av helsa mi og den manglande økonomien -som ikkje kjem til å verte betre med det første …

Jula i år var spesiell. Ikkje noko vart som planlagt, men det vart faktisk ei overraskande fin julaft. Vi var så mange samla, det var nesten som før i tida på den gamle slektsgarden … berre at garden er seld for lenge sidan, og dette var Bror sitt hus ein heilt annan stad. Men det var godt å kome dit. Eg grudde meg fælt .. trudde det skulle verte berre vondt … men det vart bra. Borna har vore der eit par dagar, og dei kjenner huset og folket så godt at dei har slått seg til ro der allereie. Dei syns det er både kjekt å spennande å skulle få bu hos Tante og Onkel, og søskenbarna deira har teke det heile med stor jubel. Dei to yngste der i huset hadde til og med kjøpt ekstra julegåver til Veslegull og Pjokken av eigne pengar fordi dei var så glade!

Det er klart at det kan kome tunga dagar for borna og. Men det vil nok gå seg til. Og det vil gå seg til her hos meg og. Eg skal ut og sjå verda i kvitauget att. Snart. Eg må berre fortelje meg sjølv nokre gongar til at eg har gjort det rette. Det skal eg fortelje meg sjølv heilt til eg kan sei det uten å gråte …

Eg hadde aldri trudd at det kunne kjennest så grusomt å gjere det einaste rette … Men eg skal gå frå såkalla stabilt sideleie til fosterstilling eit par runder til. Så skal eg på beina att. Denne gongen og.

Uncategorized

Førjulstankar om å vere “flink” …

No om dagen er facebook fullspekka med flinke folk. Ja, folk er så flinke at dei reint tek pusten ifrå meg. Men misforstå meg rett; eg har ikkje noko imot flinke folk. Det er godt å sjå at verda går sin vante gang, og at pynt, pakkar og alle tre-til-åtte slaga kjem i boks etter kvart. Her i huset er det ikkje heilt slik, men det gjer ikkje noko. For eg har jammen meg vore flink siste tida, eg og. Og aller mest flink har eg vore i dag. Kanskje.

Den siste tida her har gått med til born, konsertar som høyrer til arbeidskrav, praktisk/didaktisk forprøve og skriving av oppgåve. Eller … siste tida? Det gjeld vel stort sett frå august og fram til i dag. Helsa har vore vekslande, men eg kom jammen meg i mål!  Konsertane gjekk kjempefint. Det var verkeleg gøy å få vere med å synge Mozart sitt Requiem. Vanskeleg, men verkeleg gøy! Og forprøva mi gjekk aldeles strålande. Eg klunka til og med litt piano sjølv medan eg song; nok ein ting eg har jobba med og øvd på i haust. Også hadde eg sjølvsagt med gitaren min!

Men kva eg har gjort i dag? Ikkje noko som eigentleg har med jul å gjere, i alle fall. Eg og ungane stod opp før fuglane byrja gli på isen, og tok skulebussen i lag. Dei gjekk til sitt, og eg sette meg ned for å finpusse på oppgåva mi. Fekk levert eksamensmappa mi før eg reiste heim, og var rimeleg fornøgd med det. Då slepp eg å ha det hengande over meg i helga fram til siste frist på mandag. Det var faktisk stort -og ein enorm lettese- å levere si første skikkelege oppgåve -ever!

Men det er no etterpå at eg har vore verkeleg flink. Eg har ikkje trena, eg har ikkje baka, og eg har ikkje handla julegåver. Kva eg eigentleg har gjort? -Minst mogleg!

Eg la beina høgt. Eg prata med ungane. Den gode, litt djupare praten. Dei står ovanfor store endringar i kvardagen sin, og dei treng å få prate om både gode og litt meir triste kjensler rundt dette. Dei fekk velge seg pølser med brød til sein fredagsmiddag, og vi har sett film i lag. Eg har fått prata med ei venninne som stakk innom, og eg har sett “The Voice”. Og eg kjenner at eg har vore verkeleg flink i ettermiddag og kveld. Eg har nemleg endeleg sett meg ned for å ta vare på meg sjølv og lade batteria!

Uncategorized

“Hver gang vi møtes har vi det bra”

Ja, han sang så, den godaste Halvdan Sivertsen. Gjerne i lag med Gitarkameratene. Eg er så utruleg heldig å ha nokre slike eg og. Folk som eg kanskje ikkje har kontakt med på  det jamne, men som eg veit er der om det skulle vere noko. Og når vi endeleg treffast, så er som om vi såg kvarandre i går. Tonen og kontakta er den same, uansett kor lang tid det har gått. Men dette er enkeltmenneske, ikkje grupper.

Av ulike grunnar har eg aldri vore glad i større reunions. Det har kanskje vore mest meg og mi kjensle av å framleis vere utanfor, at eg har vore redd for å få stadfesta det eg trudde -at eg framleis står utanfor. Det er slikt som sit i kroppen, uansett kor mykje fornufta har jobba med å snu tankegangen. Men eg kjenner at det ikkje gjer så mykje, så lenge eg får lov til å halde meg unna desse samlingane der “alle” skal fortelje kor mykje dei har oppnådd, og kor vellukka dei er. Det var i alle fall slik den kvelden fortona seg, den eine gongen eg faktisk reiste på ei slik samling.

Men denne gongen var det heilt annaleis. Og eg vart overraska. Eg likar jo ikkje slikt! Det er klart at eg har tenkt på dette samfunnet, dette samhaldet, denne velsigna fristaden på nett der ein kan både kan gi og få støtte, ein kan le -og gråte saman, ein kan la seg røre eller provosere av tekstar, både sjølvopplevde og fiktive. Denne gleda fann eg att då eg oppdaga denne staden, og fann att fleire av dei eg kjende frå før. Men så hande det så mykje, så mykje som handlar om andre og, så mykje eg ikkje hverken kan eller vil publisere. Og då vart det stille herfrå. Eg heldt fb-kontakt med nokre yderst få som eg hadde funne tilfeldig, og nøgde meg med å tenke på dei andre no og då.

Men så dukka det opp ein invitasjon på fb. Og eg vart så glad! Heilt umiddelbart kjende eg gleda og iveren over å “treffast” på nett att. Det seiest at ein ikkje veit kva ein har før det er borte. Men denne gongen sat erkjenninga endå lenger inne. Det var faktisk same kjensla som ein av og til får når ein går så lenge utan mat at ein ikkje kjenner seg svolten lenger. Det er først når ein byrjar ete igjen at ein kjenner kor svolten ein faktisk var!

Denne gongen kjenner eg gleda over gjensynet. Eg kjenner at det var ein stad der eg og hadde ein plass. Og eg kjenner gleda og varmen over kvart kjent nick som dukkar opp. Og eg kjenner at eg gler meg til å finne ut kva som har hendt sidan sist, både hos dei som har blogga heile tida, og hos dei som tek opp att blogginga no. -Og kven veit -kanskje det kan droppast ein kommentar eller to inne på reunion og?

Uncategorized

Prøve og feile

Det er så mykje ein kunne ha skrive om i denne samanhengen. Eg skal ikkje skrive mykje denne gongen. Eg vil berre dele eit dansk ordtak som eg har repetert uendeleg mange gongar, både for meg sjølv og til andre.

 

Det er ingen skam å falle, men det er en skam å bli liggende.

 

 

Ha ein god dag vidare :)

Uncategorized

Kongeriket av lyst og lengsel

Eg skriv då på norsk! Men før omsetting så heiter musikalen “Kingdom of Desire”. No fann eg endeleg ei lita stund til å fortelje kva eg har styra med sidan sist. Eg har vore litt engasjert her. Og det må seiast først som sist: Ærast dei som ærast skal. Eg kjem inn litt på sidelinja som elevassisten, men må då likevel vere der. Og då kan ein absolutt ikkje unngå å verte engasjert i alt saman.

Eg legg berre ut nokre linkar no. Stykket hadde premiere i går, og no skal eg straks avgarde til andre forestilling. I kveld køyrer dei to forestillingar så og sei på rappen. Og i morgon, då skal eg og Veslegull ha jentekveld og nyte forestillinga berre som publikum. Eg gledar meg stort, og oppfordrar dei som har sjansen til å huke tak i ein av dei yderst få billettane som er att.

Eg kan faktisk skimtast her og der på ein del bilete, men ein må vite at det er min lugg, mi jakke, min sekk, osv 😉

Enjoy! :)

 

Kingdom of Desire -Hovedside

 

Sunnmørsposten

MøreNytt

 

Uncategorized